آبی آسمانی

کارتونی از نشریه ی Christian Science Monitor

  پیوند در بالاترین

یک دوست گی این‌گونه ابراز نظر می‌کرد که مشکل اصلی ما، خود ما گی‌ها هستیم. راستِش از ته ته قلبم با این گفته موافق بودم؛ و یکی از بهترین تجسدهای این نکبتی که ما در آن گرفتاریم یافته‌ها و بافته‌های مشعشع همین گی ِ گوینده‌ی این گفته بود. ورشکستگی مطلق اخلاقی این سی ساله خود را نه در احکام و رفتار دولتی و جریان سیاسی این کشور بلکه در سلسله مراتب ارزشی و شعور اجتماعی شهروندان این کشور، از جمله گی‌هایش، نشان می‌دهد. جامعه‌ای که معیار شهروندانش برای آزادی، خال‌کوبی و گوشواره و توانمندی دست‌در‌دست هم در خیابان راه رفتن است گردیده.

وقتی خوب نگاه کنیم، این سال‌ها را، تا آن جا که به ما مربوط است، می توانیم «عصر خوش‌باشی» لقب دهیم. عصری که منافع فردی کمترین تماس با خیر اجتماعی‌ ندارد و چه چیزی از این شکاف برای رقص جنون‌آمیز دیکتاتور در این میانه مغتنم‌تر؟ «خوش بگذرانیم و از هیچ نترسیم؟» چرا بترسیم؟ چه چیزی از این برای دیکتاتور عزیزتر که شهروندانش سر در لاک خود، به هر سوراخی (تاکید می‌کنم هر سوراخی) که می‌خواهند فرو کنند و فقط به او کاری نداشته باشند تا او نیز به سهم گنده‌ی خود به هر سوراخی (تاکید می‌کنم به هر سوراخی) که خواست فرو کند. راستی از چه باید بترسد، او که در واقع بهترین رفیق آن چیزی است که ظاهرا قرار است از آن بترسد؟ چرا باید دیکتاتور از این خلسه بترسد؟ و ما که برادر بزرگ بالای سرمان مراقب است چرا باید بترسیم؟ همه چیز امن است دوست من، همه چیز. این تفکر نابالغ شکست‌پذیر منحط بدجور دارد برای هر دوطرف این بازی ِ هر دو طرف بازنده خوب کار می‌کند. و واقعا آیا ممکن است در شرایطی به جز این خلسه‌ی شیرین ِ شیرین‌مغزان و در این اتمسفر فراگیر حماقت ملی، دینامیسم طبیعی یک جامعه‌ی آزاد را با بیغوله‌ی شب‌زده‌ی یکی از بدترین اشکال دیکتاتوری در همه‌ی تاریخ گیتی قیاس کرد ونتیجه گرفت: «در غرب خبری نیست»؟! و سپس نیز طنین چند سرخورده در غرب «غرب‌دیده» را هم برای تایید اضافه کرد؟ آمریکا («که آن‌قدر فرقی هم با ایران ما ندارد») البته کشوری است که شما می توانید در آن اگر مایل بودید یک لیوان آبجو بخورید (حیرتا!) و البته در دانشگاه‌اش هر چقدر که بخواهید نظریه‌ی کوییر درس بدهید، یا اگر خواستید چوب بیس‌بال را تا نیمه در ماتحت خود فرو کنید و دیگران را دعوت کنید در یک گالری شما را تماشا کنند و یا دو ساعت در میدان تایمز هم‌دیگر را ببوسید و کسی به شما هیچ نگوید. ولی مهم‌تر از این، امریکا کشوری است که اگر در آن میدان به شما چیزی گفته شد آن شهروند فرضی‌اش برمی گردد، سیلی می‌خورد چون می‌خواهد که آزاد باشد. راه دیگر این است البته که: «چه دردسر؟!» شب‌های پنج شنبه‌مان و (من می خواهم اضافه کنم همه‌ی — شنبه‌های دیگرمان) امن و بی‌تغییر تا ابد پاینده. ولی فقط یک چیز … عذر می خواهم مزاحم بزم‌تان شدم … کدام نکبت از این بالاتر؟

یکی از پدران بنیان‌گذار آمریکا («که آن‌قدر فرقی هم با ایران ما ندارد»)، بنجامین فرنکلین، یک‌بار گفت: «کسانی که امنیت را بر آزادی ترجیح می‌دهند نه امنیت را خواهند داشت و نه آزادی را.» روز چهار جولای نقل‌قولی در گیهان آوردم که بعد فکر کردم کمی تندروی بوده است و الان می‌بینم ابدا چنین نبوده؛ نقل قولی بود از توماس جفرسن که در جای دیگری گفته است: «افراد بزدل آرامش استبداد را بر دریای توفانی آزادی ترجیح می دهند.» من گاهی این جنون به سرم می زند که بپندارم جفرسن این جمله را در وصف هیچ قطعه زمینی در دنیا و هیچ کسری از زمان در تاریخ به جز ایران امروز ما نگفته است. چندی پیش در یکی از بهترین پُست‌های این بلاگ از قول یکی از درخشان‌ترین ذهن‌های گی نوشتم و دوباره می‌نویسم: «پس اجازه دهید آزادی را با توانایی، قابلیت، دانش، ارزش، سلامتی، یا ثروت اشتباه نگیریم. بگذارید معیاری برای آزادی برافرازیم که با عباراتی روشن و دقیق بیان شده باشد و نه این که با صفت هایی گمراه کننده جرح و تعدیل شده باشد و بیاید این معیارها را در میان مردم ارتقا دهیم، با این باور که با آزادی – به دلیل آزادی – ما از رفاه، صلح، دانش، سلامتی و بسیاری از منافع دیگر بهره می بریم.» پنج‌شنبه شب‌هایمان برقرار؛ دیگرانی هستند که برای‌مان فکر کنند و دیگرترانی که برای‌مان تصمیم بگیرند

The Age of Hedonism

برگرفته از سری یازدهم فرهنگسار

در متن هایی که از آزادی جنسی نام برده می شود، منظور آزادی جنسی در چارچوب اخلاقیات نیست، منظور آزادی در چارچوب مفاهیم اجتماعی- فرهنگی است. مثلا، منظور این نیست که افراد بخواهند به جای داشتن همسر و تعهد به همسر، چندین پارتنر جنسی داشته باشند، نه، اصلا به این مساله مربوط نمی شود. آزادی جنسی، یعنی آزاد کردن معیارهای خواست جنسی و عمل جنسی از چارچوب مفاهیم فرهنگی. یعنی اگر جامعه فرد را موظف کرده است که ارتباط جنسی را برای سیر شدن، ارضا شدن، تجدید قوا کردن و دوباره به بازار کار برگشتن استفاده کند، تفکری که خواهان آزادی جنسی است می گوید که عمل جنسی صرفا برای تخلیه و ارضا نباشد و برای آماده کردن شخص برای بازدهی در جامعه نباشد و در چارچوب مشخص مردسالاری که رابطه ی جنسی را فقط برای تولید مثل و تغذیه ی شهروند مرد جایز می داند، قرار نداشته باشد. یعنی خواست و عمل جنسی از مفاهیم مورد نظر جامعه ی مردسالاری، یعنی به خدمت گرفتن تمام جامعه برای امر تولید مثل و امر تغذیه ی شهروند مرد، آزاد بشود. منظورم این است که آزادی جنسی را در مرحله ای بالاتر از روابط بین فردی بررسی می کند. از اینجا می رسیم به این که همجنسگرایی (و نه همجنسگرایان به عنوان افراد صاحب اختیار) به این دلیل که به طور طبیعی در رابطه ی طبیعی خود، تولید مثل نمی کند و برای تغذیه ی شهروند مرد جامعه ی رسمی، ارتباط جنسی برقرار نمی کند، می تواند و باید نماینده ی این تفکر باشد.
این تفکر، همجنسگرایی را بررسی می کند نه شخص همجنسگرا را، که می تواند و باید آزاد باشد که به اختیار خود، هم راه های تولید مثل را پیدا و استفاده کند و هم به مذهب حضور خود را بقبولاند. حالا، گروه های فکری دیگری که با آزادی جنسی از چارچوب های اجتماعی یا موافقند و یا می خواهند آن را رایج کنند از ویژگی های همجنسگرایی برای بیان خود سود می برند.
فکر می کنم می توانیم به این نتیجه برسیم که با تلاش در آزاد کردن رابطه ی جنسی، هیچ محدودیتی برای فرد همجنسگرا یا دگرجنسگرا در انتخاب شیوه ی خصوصی زندگی اش پیش نمی آید، یا قرار نیست بیاید.

پیوند مطلب در بالاترین

چند روز دیگر 17 می (27 اردیبهشت) روز جهانی مقابله با هموفوبیا (همجنسگراستیزی ناشی از ترس از همجنسگرایان) است. همانطور که قبلا رضای عزیز (پسر) پیشنهاد کرده بود از وبلاگ های غیردگرباش دعوت کردیم تا با نوشتن مطلبی به این مبارزه کمک کنند. در همین راستا تصمیم گرفتم که از دوستان عزیز کمانگیر، قانقاریا، آریو برزن، رودرانر، شایگان، شاتوت، هیچکی هیچکس، تولتک، یکی یه دونه  درخواست کنم که در این روز با اختصاص دادن مطلبی درمورد هموفوبیا به جامعه اقلیت های جنسی و حامیان حقوق بشر برای اطلاع رسانی و آگاهی دادن به جامعه جهت از میان برداشتن این بیماری یاری رسانند.

وقتی که دوشنبه ی هفته ی پیش آخرین پست را در وبلاگ گذاشتم هنوز چند دقیقه ای بیشتر نگذشته بود که دیدم سیستم fail کرد و دیگر هم بالا نیامد. در ِ کیس را که باز کردم دیدم ای دل غافل فن کارت گرافیک نمی چرخد. فهمیدم که حتما مشکلی برای  گرافیک کامپیوتر پیش آمده است. با از کار افتادن فن کارت گرافیک یا اصولا هر قطعه ی الکترونیکی دیگر که نیاز به خنک کنندگی دارد ظرف مدت کوتاهی دما آن قدر بالا خواهد رفت که به آن قطعه آسیب های جبران ناپذیر می زند این شد که فردای آن روز برای خریدن کارت گرافیک راهی بازار قطعات کامپیوتر شدم.

در فروشگاه قطعات کامپیوتر

من عاشق خریدن وسایل و قطعات الکترونیکی هستم و اگر تعریف از خود نباشد در طی این سال ها در این زمینه بسیار کسب تجربه کرده ام. از میان آشنایان و اقوام هم اگر کسی بخواهد سیستمش را عوض کند یا ارتقا دهد معمولا من را خبر می کند. در طی این سال ها یک فروشگاهی را پیدا کرده ام که انسان های درست و منصفی هستند و یک هفت، هشت سالی است که آن ها را می شناسم و مرتب از آن ها خرید کرده ام. از پارسال یک فروشنده ای آورده اند که تقریبا به طور علنی گی است (دو حلقه در دو انگشت اشاره و یک حلقه در انگشت شست دست). این بار که برای خرید به آن جا رفتم دیدم یک فروشنده ی دیگر آورده اند که به غایت زیبا و خوشگل است. اول که وارد مغازه شدم دیدم که آن دو نفر نشسته اند و دارند از یوتیوب کلیپ اسلاید شوی عکس های کریس رونالدو را نگاه می کنند. آن ها با تماشای عکس ها آه می کشیدند و من با تماشای آن ها !
بالاخره یک کارت گرافیک به قیمت حدود 65 هزار تومان خریدم و به خانه آمدم.

بزن و نخور

راضی و خوشحال کارت گرافیک را به خانه آوردم و به کامپیوترم زدم. دکمه ی کیس را که فشار دادم دیدم که یک صدای ناجوری (بوق ممتد) از کیس بلند شد. ویندوز بالا آمد ولی از کارت گرافیک سیگنالی به مانیتور نیامد. هر چه بالا و پایین و چپ و راست کردم باز هم نشد. مشخصات فنی کارت را بازبینی کردم دیدم که با مشخصات Main Board منطبق است.
زنگ زدم به فروشگاه و هماهنگ کردم  تا فردا کارت را پس ببرم.

شیرجه ی موفق، تلاش ناکام

اول صبح آن روز کلاس شنا داشتم. آن روز استاد عزیز قرار بود شیرجه را به ما آموزش دهد. اولین شیرجه را  با موفقیت زدم ولی به محض این که وارد آب شدم مایوی شنای من تقریبا از پایم در آمد. آن زمان بود که فهمیدم آن بندی که من بعد از خریدن مایو آن را کشیدم و درآوردم به چه دردی می خورده است!
بعد از کلاس دوباره رفتم یک کارت دیگر از همان مدل گرفتم. گفتم اگر این بار هم جواب نداد می آیم و یک مدل دیگر می گیرم. از آن جا رفتم خیابان جمهوری تا برای یکی از اقوام خرید کنم. اتفاقا سر راه وقتی به پارک دانشجو رسیدم سلام تمام شما عزیزان را به آقایان مهربان پارک رساندم.
موقع برگشتن در همان حوالی پارک دانشجو یک آقایی ایستاده بود و کاغذهای تیلیغاتی بین رهگذران پخش می کرد. من معمولا به دلایل بشر دوستانه! این گونه کاغذها را می گیرم. این بار هم طبق معمول کاغذ را گرفتم و توجهی به محتوایش نکردم. از قضا وقتی چند قدم به سمت چهارراه رفتم چراغ عابر پیاده قرمز شد و من هم ایستادم. بنا بر عادت مالوف، هنگام انتظار یک چرخش 180 درجه کردم و به تماشای اطراف مشغول شدم. دیدم آن آقای پخش کننده ی تبلیغات به طرف من می آید و انگار می خواهد چیزی را به من نشان دهد. من هم هدفون پخش موسیقی را از گوشم بیرون آوردم. آن آقا نزدیک تر آمد و در حالی که به نقطه ای در خیابان انقلاب اشاره می کرد گفت که عزیزم مرکزمان همان جا است. من در حالی که کمی گیج شده بودم سری به نشانه ی تشکر تکان دادم سپس نگاهی به متن تبلیغات کردم دیدم که تبلیغات مربوط به این موسسه های فنی حرفه ای است که دیپلم فنی می دهند. در متن تبلیغات هم نوشته است که دانش آموزان دوم و سوم دبیرستان، دیپلم ردی ها (تاکید از متن تبلیغات است) بدون پیش دانشگاهی و با گذراندن فلان واحد دیپلم بگیرید و وارد دانشگاه شوید. با خودم فکر کردم که با این هیکل خرس گنده به من نمی خورد که بچه دبیرستانی باشم پس یقینا دیپلم ردی بودم و نمی دانستم! (یا حداقل به قیافه ام می خورد که باشم وگرنه چطور بین آن همه رهگذر این آقا ساختمان موسسه شان را به من نشان می داد ؟!)
خلاصه دردسرتان ندهم … ماجرای امتحان کارت گرافیک های مختلف و ناسازگاری با سیستم چند بار دیگر هم تکرار شد تا این که تصمیم گرفتم کل کیس کامپیوتر را به فروشگاه یاد شده ببرم تا خودشان ایراد آن را پیدا کنند.

کشف و شهودی از سر ِِبی کاری

با هزار بدبختی کیس را از خانه تا فروشگاه لوازم کامپیوتر رساندم. در آن جا هم چندین گرافیک مختلف را روی کامپیوترم امتحان کردند که بی نتیجه بود. حدود دو ساعتی روی کامپیوترم کار کردند و از روش ها و دستگاه های مختلفی استفاده کردند تا عیب کار را پیدا کنند.
در یک مغازه ی هفت،هشت متری شما هم احتمالا بعد از پانزده، بیست دقیقه تماشای در و دیوار مانند من حوصله تان سر می رود. من هم وقتی به این مرحله رسیدم در حالی که پیشرفت کار خودم را دنبال می کردم به اصطلاح توی نخ کارکنان مغازه رفتم.
نمی دانم در طول این همه سال چطور متوجه این قضیه نشده بودم (پس لابد بی خود نبوده است که جناب تبلیغاتچی بین این همه آدم، ساختمان ِ موسسه را فقط به من نشان داده بود!)
حالا قضیه چیست؟
قضیه از این قرار است که در طول مدتی که در فروشگاه بودم توجه ام به حلقه ای که در انگشت ازدواج  یکی از دو صاحب مغازه خودنمایی می کرد جلب شد. پیش خودم گفتم که خوب، لابد ازدواج کرده است و زن و بچه دارد ولی با کمال تعجب دیدم که حلقه ای دقیقا همانند حلقه ی یاد شده در انگشت دست شریکش هم قرار دارد. تازه این جا بود که دریافتم که این ها نه تنها در مغازه با هم شریک هستند بلکه در خانه هم پارتنر می باشند!  پس حضور فروشنده های گی هم در آن فروشگاه احتمالا اتفاقی نبوده است. من این دو نفر را لااقل 7 سال است که می شناسم و طی این مدت با هم بوده اند (قابل توجه کسانی که می فرمایند ناپایداری در ذات این نوع رابطه نهفته است) و اتفاقا خیلی هم خوشبخت و خوشحال به نظر می رسند.
نکته ی مهم ماجرا این است که آن روز نتوانستند عیب سیستم را پیدا کنند و من را به روزهای آینده حواله دادند.

پس از شونصد قسمت، سریال ِخرابی رایانه ادامه دارد…

بالاخره پس از چند روز خبر دادند که Main Board را عوض کردیم بیا و سیستمت را تحویل بگیر. دیروز رفتم و سیستم را تحویل گرفتم و بعد از تست اولیه به خانه آوردم. در کل، این خرابی در این دوره ی بحران اقتصادی و وانفسای افلاس و بی پولی 150 هزار تومنی خرج روی دست من گذاشت. جالب است که وقتی کیس را برای قرار دادن در محل مخصوصش در میز کامپیوتر به صورت عمودی در آوردم دیدم که فن روی Main Board تحت تنش مکانیکی قرار گرفته است و بدجوری صدا می دهد. دوباره به فروشگاه زنگ زدم و هماهنگ کردم که شنبه بُرد را به آن جا ببرم.
این خرابی طی این هفته وقت زیادی را از من گرفت. امیدوارم  که قسمت آخر سریال همان شنبه باشد!